jestem pisarką, dramaturżką, reżyserką off teatru, performerką, nauczycielką dramy
autorką poematów dokumentalnych, twórczynią teatru społecznego, chóralnych czytań performatywnych, performansów, słuchowisk, wydarzeń literackich
autorką debiutanckiej książki prozatorskiej o transformacji traumy poprzez artystyczną drogę Dryfujące słońca
oraz
zbioru 5 poematów ujętych w książkę Cicha krew. Poematy samotne i wspólne
Przede wszystkim piszę.
lub
Najczęściej najpierw jest tekst.
A potem zwołuję.
Społeczne chóry czytające. Chóry aktywistek_ów, mieszkanek_ńców. Chóry zaangażowane, poszukujące, nieobecne. Uwięzione, dosłownie, przemilczane.
Kiedyś Teatr Kobiet, nazywał się Błękitna Sukienka.
Z grupami społecznymi pracuję warsztatowo autorską metodą, która jest połączeniem wszystkiego, czego nauczyłam się na przestrzeni lat począwszy od teatru ulicznego, teatru ruchu pracującego metodą Jerzego Grotowskiego, poprzez studia dramy, Community Theatre, szkoły dramatu i reportażu, po analizę ruchu metodą Laban & Barentrieff , komunikację bez przemocy NVC (Nonviolent Communication) i język Resonant Healing.
Ze Społecznymi Chórami Czytającymi tworzymy wspólnoty słowa, ruchu, języka i emocji. Jesteśmy GŁOSEM wlewającym się w formę spektakli, spektakli muzycznych, chóralnych czytań performatywnych, słuchowisk, czytających interwencji – medytacji.
Działam w polu POEMATU DOKUMENTALNEGO.
Właśnie ten język, wypracowany poprzez lata pisania, warsztatową pracę teatralną, wędrowanie i odosobnienia – służy mi do opisywania świata.
Trauma.
Temat traumy podejmowałam w swojej twórczości od zawsze i na wszystkie możliwe sposoby, długo nie wiedząc dlaczego. Dlaczego:
– tematy praw kobiet, doświadczenia wszystkich form przemocy, żałoby, straty i uchodźstwa
– matek osieroconych przez dzieci-samobojców, doświadczenia raka i transformacji przez chorobę
– dzieci z obozu w Łodzi na Przemysłowej i międzygeneracyjnej transmisji traumy
– dziedziczenia biedy, pacjentów psychiatrycznych, kobiet osadzonych i wolności
– obcości, samotności, więzi, relacji, sąsiedztwa
Dziś już wiem.
Każdy dostaje wysoce zindywidualizowane duchowe lekcje. Moje odebrałam pisząc, tworząc teatr społeczny, a następnie to, co zaczęło przekraczać teatr, i staje się coraz bardziej czystym, rozprzestrzeniającym się cicho, koniecznie, niespiesznie
KOMUNIKATEM.
KONTAKT:
rita.jankowska@proton.me