jestem pisarką, dramaturżką, reżyserką off teatru, performerką, pedagogiem dramy
autorką poematów dokumentalnych, twórczynią teatru społecznego, chóralnych czytań performatywnych, performansów, słuchowisk, wydarzeń literackich
autorką debiutanckiej książki prozatorskiej o transformacji traumy poprzez artystyczną drogę Dryfujące słońca
oraz
zbioru 5 poematów ujętych w książkę Cicha krew. Poematy samotne i wspólne
Przede wszystkim piszę.
lub
Najczęściej najpierw jest tekst.
A potem zwołuję.
Społeczne chóry społeczne. Chóry aktywistek. Chóry zaangażowane. Zespoły mieszane: profesjonalistów, aktywistki_ów, mieszkanki_ńców. Społeczności nieobecne, dalsze, zmęczone, uwięzione, dosłownie. Przemilczane. Teatr kobiet, który nazywał się Błękitna Sukienka.
Z grupami społecznymi pracuję warsztatowo metodami teatru i dramy. Technikami, które są połączeniem wszystkiego, czego nauczyłam się na przestrzeni lat począwszy od teatru ulicznego i teatru ruchu, metody Grotowskiego, przez dramę, Community Theatre, szkoły dramatu i reportażu, po analizę ruchu metodą Laban & Barentrieff , komunikację bez przemocy NVC (Nonviolent Communication) i język Resonant Healing.
Ze Społecznymi Chórami Czytającymi tworzymy wspólnotę słowa, ruchu, języka, emocji. Jesteśmy GŁOSEM. Naszym interwencjom nadajemy formę spektakli, spektakli muzycznych, chóralnych czytań performatywnych, słuchowisk, czytających ceremonii.
Działam w polu POEMATU DOKUMENTALNEGO.
Właśnie ten język wypracowany poprzez lata pisania, warsztatową pracę teatralną, wędrowanie i odosobnienia – służy mi do opisywania świata.
Trauma.
Temat traumy podejmowałam w swojej twórczości od zawsze i na wszystkie możliwe sposoby, długo nie wiedząc dlaczego. Dlaczego:
– tematy praw kobiet, doświadczenia wszystkich form przemocy, żałoby, straty i uchodźstwa
– matek osieroconych przez dzieci-samobojców, doświadczenia raka i transformacji przez chorobę
– dzieci z obozu w Łodzi na Przemysłowej i międzygeneracyjnej transmisji traumy
– dziedziczenia biedy, pacjentów psychiatrycznych, kobiet osadzonych i wolności
– obcości, samotności, więzi, relacji, sąsiedztwa
Dziś już wiem.
Każdy dostaje wysoce zindywidualizowane duchowe lekcje. Moje odebrałam pisząc, tworząc teatr społeczny, a następnie to, co zaczęło przekraczać teatr i staje się coraz bardziej czystym, rozprzestrzeniającym się cicho, niespiesznie
KOMUNIKATEM.
KONTAKT:
rita.jankowska@proton.me